Demir Almak.. I

Demir almak günü gelmişse de zamandan sarılıyorum inadına hayata, ki hayata demir atalı çok da olmamış bu dünyada. Hepi topu üç beş sene, hepi topu üç beş anı.. Ne almışım ki şu dünyadan daha, ne vermişim ki bu dünyaya dertten başka? Çekmektense kahrını dünyanın, bütün suçu atıyorum dünyaya, lekeli masumiyetimi yaşıyorum çocukmuşçasına. Yaşamkla yaşamamış olmak arasında gidip gelmelerimin sonu gelmedi daha. Ama gideceğim işte.. Gideceğim yine.. Ben hep gitmeye mahkûmmuşum. Biz hep gidiyormuşuz aslında. Gelen gidermiş, giden gelmezmiş. Gelmeyenlerden olmaktansa hiç gitmemek en güzeli. Daha yaşanacak çok şey varmış, daha ölecek çok dostluk var. Düşmanlar yaşayacak daha, düşmanlıklar yaşlanacak. Kadim dostluklara leke sürecek yine nefretler. Karanlıklar yine galip gelecek ben demir aldığımda. Karanlığın tohumu serpilmiş bu dünyaya, ben en başında demir attığımda..

Kavramak zor yaşadığım bu süreci. Gidiyorum hep, arkama bakamadan. Gitmeye mahkûmum. Gitmelere mecburum. Ana rahminin rahatından kovulduğumda başlamış demir almalarım. Uzaklaşmışım. Kendime ıraklaşmışım. Hep yabancılaşmışım. Yabancılaşmışız. "Bu güne en uzak gün, dün"ü ardımda bırakmışım hep, ve bir an öncesi hep dün olmuş benim için. Geri gelmeyecek ne de olsa, o gelmese de ben gidemeyeceğim. Gidenleri hiç yakalayamamışız, gidenleri hiç umursamamışız. Hep gitmişiz. Hep bitmişiz. Gidişlerimiz bitişlerimiz de olsa, hep yeni başlangıçlar için bitmişiz. Yeniden doğmak için ölüp durmuşuz. Ama doğmamışız. Ölmüşüz sadece. Doğmadan ölmüşüz tekrar tekrar. Ne ilkmiş bitiş ne de son. Hani "son" var ya, ölmek getirmemiş sonumuzu. Hayallerimizle ölmüşüz, dostlarımızla ölmüşüz. Hiç dirilmemişiz. Hiç bir sevda yakamamış ateşimizi. Hiç bir sevdaya yanmamışız adam akıllı. Hep akılsız kalmışız, hep çocuk kalmışız. Hep öğrenmeye muhtaç, hep "çok bilmiş"mişiz..

Dünyaya geldiğimizde, yani ilk defa öldüğümüzde, ağlamışız. Hiçbir şey bilmeden, daha gün yüzü görmeden, korku nedir bilmeden, ağlamışız. Gülüp durmuş diğerleri. "Bir mahkûm" daha gelmiş bu dünyaya. Gidişlere ve bitişlere mahkûm biri daha. İlk nefesimiz ilk gözyaşımız olmuş da, duymamış diğerleri isyan çığlıklarımızı. Biz yine ölmüşüz. Büyümüşüz..

İnançsızca kavrulmuşuz zamanla, inançsızca kavrulmuşuz zamanda. Zaman hep bizden bir adım ötede, zaman hep bizden biraz daha yaşlı, zaman hep bizden biraz daha yaslı. Gün gelmiş, başımızı yaslayacak sıcak bir sine bulmaktan aciz kalmışız. Demir almışız çocukluktan. Yaşamadan yaşlanmışız.

Yaşlanacağımız güne hasret kalmışız. Tekrar öleceğimiz güne. Bu sefer gerçekten yeniden doğmak için ölecekmişiz. Öyle derlerdi hep. Yeniden dirilmek için ölmek gerekmiş. Peki ölmek için dirilmek gerekmez miymiş? Biz hep ölmüşüz? Ben hep ölmüşüm. Ben hep öldürmüşüm, kendimi, hayallerimi, benliğimi.. Rüyalarımı terk etmem gerekmiş. Rüyalarım hiçlikmiş. Yaşamışlığım, yaşlanmışlığım. Bir boşluktan ibaretmiş..

Ve yaşamadan yaşlanmışken. Ölümüne yaşamışken ölmeyecekmişçesine, o gün gelmiş. Sadece biraz erken. Yine ölmek gerekmiş. Demir almak gerekmiş. Buralardan gitmek günü gelmiş. Ecel yine zamansız, ecel yine mekânsız. Ecel gelmiş. Rota çoktan belli, anlamı kalmamış cümlelerin.. senli.. benli.. Ölmüşüz yine. Ölmüşüz bir daha hiç ölmeyecekmişçesine..